Google
 
Geschichten-Hikayeler etiketine sahip kayıtlar gösteriliyor. Tüm kayıtları göster
Geschichten-Hikayeler etiketine sahip kayıtlar gösteriliyor. Tüm kayıtları göster

Pazartesi, Eylül 17, 2007

KIRMIZI GÜL


KIRMIZI GÜL

Bir ülke varmış eskiden. Ve bu ülkede hiç ama hiç kırmızı gül yokmuş, bütün güller beyaz renkteymiş. Bir de birbirini çok seven bir kız ve bir delikanlı varmış... Birbirlerine çok yakışıyorlarmış. Kız çok güzel delikanlı ise çok yakışıklıymış. Delikanlı bu kız için her şeyi yaparmış. Kız ise bir şart koymuş ortaya:

"Bana kırmızı renkte bir gül getirirsen seninle evlenirim". Delikanlı çok üzülmüş bu şarta, çünkü hiç kırmızı gül yokmuş bu ülkede. Beyaz güllerle dolu bir bahçeye gitmiş, aramış ama yok. Sonra oradaki bir bülbüle derdini yanmış. Bülbül dinlemiş genci. Ve en sonunda;

Üzülme delikanlı, yarın buraya aynı saatte gel, kırmızı bir gül göreceksin... Onu al kıza götür, evlenin mutlu olun. Sen onu çok seviyorsun mutluluk hakkın." demiş. Çocuk buruk halde ayrılmış ordan. Ertesi gün bahçeye gitmiş koskoca bahçe beyaz güllerle dolu yalnızca en ortada kırmızı bir gül! Delikanlı biraz şaşkın, biraz heyacanlı, biraz mutlu koşup gitmiş gülün yanına... Ama gördüğüne gerçekten çok üzülmüş. Bülbül yerde, kendini, dikeniyle öldürmüş olduğu gülün hemen dibinde cansız yatıyormuş... Delikanlı, kendisinin mutluluğu için, bülbülün kanıyla boyadığı 'kırmızı gülü' alıp kızın yanına gitmiş.

Kız, arzusu gerçekleştiği için çok sevinmiş ve kendisine kırmızı bir gül getiren delikanlıyla evlenmeyi kabul etmiş. Ama delikanlı; 'Benimle evlenebilmen için bülbülün ölmesi mi gerekiyordu? diyerek oradan ayrılmış ve bir daha da hiç dönmemiş... Birilerinin Mutluluğu Asla Başkalarının Mutsuzluğu Olmamalı...

Cumartesi, Temmuz 21, 2007

Ay çiçeği, güne bakan, gündöndü



Türkçe adı : Ay çiçeği, güne bakan, gündöndü.
İngilizce adı: Sunflower
Almanca adı: Sonnenblume
Botanik adı: Helianthus annuus

Güneş gün boyu döndükçe o da güneşe döner yüzünü, bu yüzden olmalı birileri “Gündöndü” diye seslenir ona. Gün bitene kadar güneşe bakar durur. Bazıları “Günebakan” diye çağırır onu... Ya biz? Neden ‘güneşçiçeği’ değil de ayçiçeği deriz ona? Güneşe olan aşkını gece ay ışığında büyüttüğü için mi yoksa?


AŞKIN ÇİÇEK HALİ

“Bir gün...” diye başlıyor efsane... “Okeanos’un kızı Klytie, Işık Tanrısı Apollon’la bir nehir kıyısında karşılaşır,” diye devam ediyor। “Narin yapılı, güzel Klytie’nin kalbine kolayca giren Apollon onu deli gibi sevmeye başlar। Fakat Apollon kızdan bıkıverir. Klytie’nin fazla sevgisinin Apollon’u usandırdığı söylenir. Zavallı Klytie şaşırır, ağlar, inler ve acıya dayanamaz ölür. Apollon kendi yüzünden toprağa giren ve güneşin parlak ışıklarını göremeyecek olan Klytie’yi ‘Heliotrope-Günçiçeğine’ çevirir. Günçiçeği Apollon’a olan fazla sevgisini hâlâ gösterir, o ne tarafa giderse yüzünü o tarafa döndürür.”

Efsaneye göre Klytie şimdi bir ayçiçeği... O artık güneşe bağlı yaşamı nedeniyle güneş ülkelerinin çiçeği... Koşulsuz ve tutkulu sevgisini, çiçeğinden çekirdeğine kadar geçiren deli sarı bir çiçek, deli kara bir çekirdek o. Aşkın çiçek hali...
GÜNEŞİN DOKUNDUĞU TARLALAR
Bahar toprağı canlandırıp kendini türlü çeşit renkli çiçekle gösterip gittiğinde, mevsim kuru bir yaza dönüşür. İşte tam o zaman diyelim ki aylardan Temmuz olsun... Trakya’da, Ege’de, Akdeniz’de güneş dokunan tarlalar onun sahnesi olur. Sözgelimi Trakya’da sağlı sollu yol boyunca giderken, gözler onların dik başlarını izler ve kışkırtıcı bir ses onlara dokunmanızı ister. Dokunabilirsiniz, ama bir balarısı kadar nazikçe... Tüylü, büyük ve yeşil yapraklı, sert ve uzun sapının üstünde güneşe benzer başı mağrur ve gururludur, koparamazsınız. O zaman durup bakarsınız ve Van Gogh’un ayçiçeği tarlası resminin hakim rengi deli sarının içinde kaybolursunuz.

Deli deli, sarı sarı Ayçiçeği Hikayesi icin tiklayiniz...

Sarmaşık gündöndüye aşıkmış,gündöndü de güneşe; Gündöndü ile Güneş´in Hikayesi burada...

Cuma, Mayıs 11, 2007

Sevginin Gücü... Nilüfer ve Papatya.



Mavisi yesiline karismis, uzun uzun agaçlarin gölgelerini cömertçe sundugu, türlü türlü böceklerin, çiçeklerin yasadigi, insanoglunun pek az ugradigi ormanlardan birinde güzel bir göl vardi.
Suyu berrak mi berrak, serin mi serin... Gölün kiyisinda hayat bulmus boynu bükük papatya, yanibasinda o essiz büyülü suyun içinde açmis olan, en az kendi kadar yalniz görünen nilüfer çiçegine sevdalanmisti.
Onun görkemli görüntüsünü, saf, masum, asaletli halini hayranlikla seyrediyordu her gün. Öykünün devami...